Bir adım sonrasını düşünerek endişelenerek mi geçirmeli zamanı,
sadece adım atarak umursamadan sadece hissederek mi yaşamalı?
Yavaş yavaş çürüyor bedenim gecenin karanlığı değdikçe tenime...
Yavaş yavaş ölüyorum... Ama biliyorum sabah yeniden doğacak güneş...
Yeniden doğacak yepyeni bir güne varlığım... Öylesine umutsuz bir umut
taşıyorum içimde... Varlıklarla yokluklara dair... Bir gün daha geçti...
Öylesine neşeli, öylesine neşesiz... Ortasındayım hayatın...
Tam ortasında anlamsız bir noktasındayım...
Kanayan yaraların kokusunu almışçasına ıslak bir köpek misali
hırıldadı gece... Karanlıklarımın çarmıhına gerili bir İsa'ydı
yalnızlığım... Tükendikçe tükenen, tükendikçe acı çeken ve herşeyden
vazgeçtiği anda herşeye sahip olan Tantalos misali, manik depresif
korkulara esirdi ruhum... Gece çarmıha gerili İsa'nın ciğerini s
ökerken, çığlıklar kanardı, dişlerim dökülürdü sessizlikten...

çok güzel olmuş :V: